Γιώργος Καπουτζίδης: Επαναστάτης με αιτία

c73a1f6efcf3eb175338b9199647979c_XL

Διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε ο γνωστός Σερραίος ηθοποιός στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού «CLOSE UP», που κυκλοφορεί σήμερα μαζί με τον Αγγελιοφόρο…

Άμεσος και αυθόρμητος, γελάει με την καρδιά του, είναι η προσωποποίηση του όρου «θετικός άνθρωπος». Αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Ο Γιώργος Καπουτζίδης αποκαλύπτει στο «CLOSE UP» μια άγνωστη πλευρά του χαρακτήρα του, καθώς και τα σχέδιά του για το άμεσο μέλλον.

Τι πρόκειται να δούμε στην παράσταση «Θα σε πάρω να φύγουμε» και ποιος ο δικός σας ρόλος;

Είναι η ιστορία της Ελλάδας μέσα από την Ιστορία, κατά κάποιον τρόπο, της ελληνικής επιθεώρησης. Όλο αυτό ξεκίνησε από μια απίστευτη έρευνα που έκανε ο Άγγελος Πυριόχος, ο οποίος δημιούργησε μια ιστορία όπου η κυρία Επιθεώρηση, που την υποδύεται ο Αντώνης Λουδάρος, παντρεμένη με δεξιό αλλά πάντα κρυφά ερωτευμένη με αριστερό, αφηγείται τη δική της Ιστορία καθώς και την Ιστορία της χώρας από το 1930 περίπου μέχρι το 1967. Εγώ είμαι ο κομπέρ και ταυτόχρονα εγγονός της κυρίας Επιθεώρησης. Είναι διπλός ο ρόλος μου. Από τη μία, ο κομπέρ είναι αυτός που πρέπει να καλωσορίζει τον κόσμο, είναι λαμπερός. Ταυτόχρονα, όμως, υποδύομαι κι ένα παιδί. Αυτό το δισυπόστατο είναι και το στοιχείο του ρόλου που μου άρεσε περισσότερο. Πάντως και οι δύο ρόλοι είναι πολύ κοντά στον χαρακτήρα μου. Είμαι ο εαυτός μου σε διαφορετικές εκφάνσεις της ζωής μου.

Ποια κοινά πιστεύετε ότι έχει η επιθεώρηση του παρελθόντος με τη σύγχρονη επιθεώρηση;

Δεν μπορώ να πω ότι η δική μας παράσταση είναι αμιγώς επιθεώρηση. Είναι πιο κοντά στο μιούζικαλ. Η επιθεώρηση σήμερα δεν μπορεί να έχει τον ρόλο που είχε τότε. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ικανοί και άξιοι ηθοποιοί ή κειμενογράφοι. Το αντίθετο μάλιστα. Όμως η επιθεώρηση τότε ήταν μέσα στην επικαιρότητα. Όπως αναφέρεται κάποια στιγμή χαρακτηριστικά στο έργο, ο κόσμος πήγαινε για να αποφασίσει… τι θα ψηφίσει! Ήταν μπροστά από τα γεγονότα. Τώρα τα γεγονότα τρέχουν με πολύ γρήγορο ρυθμό. Υπάρχουν η τηλεόραση και το Ίντερνετ, έχουμε την ενημέρωση ανά πάσα στιγμή στο σπίτι μας. Οπότε ο ρόλος της επιθεώρησης έχει αλλάξει.

Παράλληλα, «τρέχετε» κι ένα άλλο πρότζεκτ. Έχετε αναλάβει τη μετάφραση του μιούζικαλ «Priscilla, η βασίλισσα της ερήμου», για το οποίο ταξιδέψατε πρόσφατα στο Λονδίνο.

Πρόκειται για μία δουλειά που θα ανέβει στο Badminton μετά το Πάσχα. Είναι ένα μιούζικαλ που βασίστηκε στην ομώνυμη αυστραλέζικη ταινία της δεκαετίας του ’90. Είναι πολύ διασκεδαστικό και χαρούμενο, με τραγούδια που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε, όπως «I will survive», «I say a little pray for you», «What’s love got to do with it»… Περιέχει τουλάχιστον 10 σουξέ από τις δεκαετίες ’70 – ’80. Εγώ κάνω τη μετάφραση και απόδοση, αλλά δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω για το αν θα συμμετάσχω και επί σκηνής.

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η συγγραφή του σεναρίου της πρώτης ταινίας σας;

Η προσπάθεια αυτή μετατρέπεται σε τηλεοπτικό σενάριο με κάποια στοιχεία από τη βάση στην οποία είχα ξεκινήσει για το κινηματογραφικό σενάριο. Την αγαπάω την τηλεόραση, κακά τα ψέματα. Χάρη στην τηλεόραση και την αγάπη που πήρα από τον κόσμο, μέσα απ’ αυτήν προχωρώ και κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Θα ήθελα, λοιπόν, να κάνω κάτι καλό για την τηλεόραση και όχι να την εγκαταλείψω ή να αφήσω το πλοίο να βουλιάξει. Οι άνθρωποι που την αγαπούν καλό είναι να προσπαθήσουν γι’ αυτήν. Ο στόχος μας είναι το τηλεοπτικό σενάριο που ετοιμάζω να βγει «στον αέρα» από του χρόνου τον Οκτώβριο στο Mega. Ελπίζω να πάνε όλα καλά γιατί τα πράγματα στην τηλεόραση πλέον αλλάζουν σε μια μέρα.

Πιστεύετε ότι η τηλεόραση όντως είναι ένα «καράβι που βουλιάζει»;

Είναι πολύ στενάχωρο αυτό που συμβαίνει. Όμως, φέτος, είμαι πιο αισιόδοξος. Βλέπω ότι τα κανάλια κάνουν μια προσπάθεια να γυρίσουν στην ελληνική παραγωγή. Ας κρατάμε μικρό καλάθι αλλά με αισιοδοξία.

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας περνάει δύσκολα. Υπάρχουν, ωστόσο, ουκ ολίγες θεατρικές παραγωγές. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Αυτή είναι η δουλειά μας. Και ο κόσμος στηρίζει το θέατρο γιατί αυτή ήταν η σχέση που είχαμε πάντα μαζί του. Καμιά φορά αισθάνομαι ότι κάποιοι μας έχουν παρεξηγήσει. Δουλειά μας δεν είναι να φωτογραφιζόμαστε, να πηγαίνουμε σε πρεμιέρες και να γινόμαστε εξώφυλλα. Η δουλειά μας είναι να διασκεδάζουμε τον κόσμο, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση. Δε σταματάει και δε σταμάτησε ποτέ. Μέσα στην παράσταση το πιο συγκινητικό κομμάτι για μένα είναι τα χρόνια του πολέμου, όταν ακόμη και τότε οι ηθοποιοί συνέχισαν να δουλεύουν. Δούλευαν για ένα πιάτο φαΐ, όχι για χρήματα. Έφευγαν μπουλούκι στην επαρχία και ο κόσμος πήγαινε να τους δει. Οπότε, είναι ανάγκη του ηθοποιού, αλλά και του κοινού, να υπάρχει το θέατρο στα δύσκολα.

Ο πολιτισμός ποιο ρόλο μπορεί να παίξει σ’ αυτό το σκοτεινό τοπίο;

Είναι λίγο χαοτικά τα πράγματα πια. Κάποτε έβγαινε ένας φωτισμένος άνθρωπος και έλεγε κάτι το οποίο αναπαραγόταν. Τώρα μιλάνε όλοι, παντού, φωναχτά. Οι δηλώσεις πνίγονται και τα έργα σκεπάζονται από βωμολοχίες – και όχι μόνο. Δε θεωρώ τον εαυτό μου φωτισμένο άνθρωπο. Είμαι, όμως, ένας άνθρωπος που έχει μια μόρφωση. Έχω τελειώσει τη Νομική της Θεσσαλονίκης, τη Δραματική Σχολή, μιλάω τρεις ξένες γλώσσες, έχω κάνει αυτό το λίγο που μπόρεσα να κάνω σ’ αυτόν τον χώρο που διάλεξα, στην τηλεόραση. Μπορώ, λοιπόν, να βγω και να πω τη γνώμη μου. Αυτή η γνώμη όμως θα γραφτεί σ’ ένα μπλογκ και από κάτω θα υπάρχουν πάμπολλες γνώμες ανθρώπων, όπου ο καθένας με τα δικά του κίνητρα θα φωνάξει για να σκεπάσει τη δική μου, θα την αλλοιώσει κ.λπ. Οπότε, ο πολιτισμός νομίζω ότι μπορεί να λειτουργήσει πια μόνο μέσα από τα έργα του. Εγώ, σε τελική ανάλυση, μια κωμωδία έγραψα στην τηλεόραση, αλλά, αν το σκεφτείτε, κάποια πραγματάκια τα είπα. Μίλησα για την ατιμωρησία, για το καλό απέναντι στο κακό, για τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό σ’ αυτήν. Με απλό, χαριτωμένο τρόπο, αλλά τα είπα. Αυτή είναι η άποψή μου και αυτός ο χαρακτήρας μου.

Πιστεύετε ότι περάσατε σε κάποιους το μήνυμα;

Όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε. Πιστεύω ότι πολλά παιδιά κατάλαβαν ότι δεν έχει σημασία αν είσαι πλούσιος -όπως η Ντάλια- ή φτωχός -όπως η Ζουμπουλία. Αυτό είπα, δεν είπα κάτι πρωτότυπο. Όμως, ήταν κάτι το οποίο βγήκε μέσα από την καρδιά μου. Δεν ξέρω αν αυτό είναι πολιτισμός ή όχι. Θέλω να πιστεύω ότι είναι πολιτισμός να πιστεύεις στην καλοσύνη.

Νιώθετε ικανοποιημένος από τη μέχρι σήμερα πορεία σας; Θα αλλάζατε κάτι αν μπορούσατε;

Έχω κάνει πράγματα καλά και είναι και κάποια πράγματα στα οποία δεν τα πήγα όσο καλά θα ήθελα. Νομίζω, ωστόσο, ότι ακόμη κι αυτά στα οποία δεν τα πήγα καλά μου έμαθαν κάτι. Και, τελικά, αν τα έκανα όλα τέλεια, δε θα είχα και την αυτογνωσία που νομίζω ότι έχω σήμερα. Οπότε καλώς έγιναν όλα.

Μοιραστείτε μαζί μας κάτι που δε γνωρίζει ο πολύς κόσμος για τον Γιώργο Καπουτζίδη…

Νομίζω ότι ο κόσμος δε γνωρίζει ότι ως άνθρωπος μπορώ να είμαι πολύ επαναστατικός και πάρα πολύ ριψοκίνδυνος. Ο κόσμος με θεωρεί ένα πολύ ήσυχο παιδί. Δεν είμαι. Μπορώ να έρθω σε απόλυτη ρήξη με κάποιον, αν θεωρήσω ότι έτσι πρέπει να γίνει. Μπορώ να βάλω νερό στο κρασί μου, αλλά και να αρνηθώ πεισματικά μέχρι θανάτου, να μη βάλω ούτε μισή σταγόνα σε κάποιες περιπτώσεις. Τα «πιστεύω» και τις αρχές μου τα στηρίζω με πείσμα, πέρα από το κανονικό. Καμιά φορά, αυτό μου δημιουργεί μια ακαμψία και με κάνει να μην μπορώ να επικοινωνήσω με κάποιους ανθρώπους. Δεν πειράζει. Είναι κι αυτό στοιχείο του χαρακτήρα μου.

Υπάρχει κάτι χωρίς το οποίο δεν μπορείτε να λειτουργήσετε;

Δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς την αλήθεια. Δεν μπορώ να ανεχτώ το ψέμα.

Πώς βλέπετε τον εαυτό σας 10 χρόνια μετά; Τι είναι αυτό που θέλετε οπωσδήποτε να πετύχετε;

Θα ήθελα να έχω γυρίσει όλο τον κόσμο και να ζω σε μία χώρα που θα με αγαπάει και θα την αγαπάω.

Συνέντευξη: Μαίρη Αλισάνογλου

INFO: Η παράσταση «Θα σε πάρω να φύγουμε» θα φιλοξενείται στις 17 – 22/10, 24 – 28/10 και 30/10 – 3/11 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. (www.tch.gr)

Πηγή :agelioforos.gr

Μοίρασε το νέο μαςShare on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Share on TumblrEmail this to someone