Αναζητώντας κρατική ευαισθησία

Αναζητώντας κρατική ευαισθησίαΜε «λουκέτο» κινδυνεύουν πολλά ιδρύματα που φιλοξενούν άτομα με ειδικές ανάγκες και προβλήματα. Ανθρώπους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, ούτε να μείνουν μόνοι για δύο λεπτά. Οι γονείς αυτών των παιδιών, μικρών και μεγάλων, βγάζουν κραυγή αγωνίας και μόνο στη σκέψη ότι  κάποια στιγμή το ίδρυμα στο οποίο ζουν τα παιδιά τους μπορεί να κλείσει. Κάτι το οποίο είναι πιθανό να συμβεί αν ο ΕΟΠΥΥ δεν καταβάλει εγκαίρως τα νοσήλια ή μπει φρένο στις δωρεές που κάνουν μεγάλες ενώσεις αλλά και απλοί πολίτες.
«Αν δεν είχαμε τις χορηγίες θα είχαμε κλείσει»
Ενα από αυτά τα ιδρύματα εδρεύει στην Κάντζα και φιλοξενεί 52 άτομα, ηλικίας 22 – 65 ετών, με βαριά νοητική υστέρηση. Το Πρότυπο Ειδικό Οικοτροφείο «Οι Αγιοι Ανάργυροι» είναι μία από τις δομές που ακόμη υπάρχει χάρη στην επιμονή των γονέων, την αυταπάρνηση των εργαζομένων και τη φιλανθρωπία αρκετών ευαισθητοποιημένων πολιτών.

«Ολοι πρέπει να περάσουν από τέτοια ιδρύματα για να δουν πώς εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Τα παιδιά μας είναι δύσκολες περιπτώσεις. Δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, κάποια δεν μπορούν καλά-καλά να καταπιούν την τροφή τους. Τους την αλέθουμε και τους τη δίνουμε σιγά-σιγά διότι πολλοί δεν έχουν όλα τα δόντια τους. Οι περισσότεροι φορούν ακόμη πάνες διότι δεν μπορούν να πάνε στην τουαλέτα. Δεν σκέφτονται καν να το ζητήσουν»
 εξηγεί η κυρία Γεωργία Γουναδάκη, γενική γραμματέας του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Νοητικά Υστερούντων Ατόμων του Οικοτροφείου.

«Πέρυσι έδωσα 10.000 ευρώ για τις ανάγκες του ιδρύματος»
 συνεχίζει. «Ολοι οι γονείς προσφέρουμε και όλοι, και εμείς και οι εργαζόμενοι, παλεύουμε για αυτά τα παιδιά. Αν δεν είχαμε τις χορηγίες θα είχαμε κλείσει. Ευτυχώς έχουμε εξασφαλίσει τις πάνες των παιδιών και το υγραέριο για όλο το 2014. Ενας κρεοπώλης που βρίσκεται στην περιοχή μάς καλύπτει τις ανάγκες για κρέας. Σημαντική η συνεισφορά του. Εξίσου σημαντική και συγκινητική είναι η προσφορά μιας γειτόνισσας, η οποία παρ’ ότι παίρνει σύνταξη 500 ευρώ, μας σκέφτεται και μας φέρνει μαρμελάδες».
Οι εκπρόσωποι των Γονέων και Κηδεμόνων των ανθρώπων που φιλοξενούνται στο ίδρυμα συναντήθηκαν προσφάτως με τον υπουργό Υγείας κ. Αδωνι Γεωργιάδη, στον οποίο έθεσαν το θέμα της έγκαιρης καταβολής των νοσηλίων από τον ΕΟΠΥΥ, καθώς και αυτό του clawback (μηχανισμός αυτόματης επιστροφής χρημάτων όταν γίνει υπέρβαση του προϋπολογισμού). Ο υπουργός φέρεται να τους είπε ότι θα υπάρξει τροποποίηση στον τρόπο υπολογισμού του clawback και ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο να εξαιρεθούν το 2014 τα εν λόγω ιδρύματα.
Από την αδιαφορία στην πρόνοια
Χιλιάδες είναι τα παιδιά με σοβαρά προβλήματα, όπως νοητική υστέρηση, σύνδρομο Ντάουν, αυτισμός και αναπηρίες, που βρίσκονται στα δεκάδες ιδρύματα που λειτουργούν με πολλά προβλήματα φορείς και σωματεία. Στην Ελλάδα η ευαισθητοποίηση του κράτους για την ανάπτυξη ειδικών δομών εμφανίζεται δειλά-δειλά τη δεκαετία του 1950, καθώς οι πρώτες προσπάθειες για περίθαλψη αρχικά και κατάρτιση αργότερα έγιναν με την πρωτοβουλία ιδιωτών, με ιδρύματα και σωματεία. Ειδικά τα άτομα με νοητική υστέρηση ήταν στιγματισμένα και αντιμετωπίζονταν ως πολίτες κατώτατης κατηγορίας· η δε η σύσταση των κρατικών αρχών ήταν να εισαχθούν σε ιδρύματα ή άσυλα. Ούτε λόγος φυσικά για κοινωνική ένταξη.
Το 1937 ιδρύθηκε το πρώτο δημόσιο ειδικό σχολείο στην Ελλάδα (για «πνευματικώς υπολειπόμενους μαθητές») με έδρα στην Αθήνα, και με σχετικό νόμο έδινε τη δυνατότητα να ιδρυθούν παρόμοια εκπαιδευτήρια, κάτι που έγινε πράξη στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Αλλαγή στάσης στην αντιμετώπιση ατόμων με αναπηρία και νοητική υστέρηση άρχισε να γίνεται σταδιακά από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, παρέμεινε ωστόσο σχεδόν στην ευθύνη των ιδιωτικών, κυρίως από γονείς ή με συγγενική σχέση. Τα ειδικά σχολεία και ιδρύματα από το τέλος του Εμφυλίου ως και το τέλος της δικτατορίας ήταν ελάχιστα συγκριτικά με τον αριθμό των παιδιών με ειδικές ανάγκες.
Κατά την περίοδο που ακολούθησε επήλθε ακόμη μεγαλύτερη πρόοδος. Για τα άτομα με σωματική αναπηρία προωθούνταν παράλληλα η θεραπευτική αγωγή, η ειδική εκπαίδευση και η επαγγελματική αποκατάσταση. Για εκείνα με νοητική υστέρηση άρχισε να γίνεται επίσημα παραδεκτό ότι αρκετά θα μπορούσαν με κατάλληλη εκπαίδευση να ζήσουν ημιανεξάρτητα και να βρουν επαγγελματική απασχόληση. Σημαντικός σταθμός ήταν η ίδρυση των ειδικών τάξεων μέσα στις κοινές σχολικές μονάδες τη δεκαετία του 1980 και ελήφθησαν μια σειρά θεσμικού χαρακτήρα πρωτοβουλίες, όπως η ίδρυση ειδικών σχολείων και σχολών λειτουργικής ή επαγγελματικής αποκατάστασης.

 

 

 

Πηγή: tovima.gr

Μοίρασε το νέο μαςShare on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Share on TumblrEmail this to someone